تبلیغات
Alt+F4

My Top 10 of 2014

،

آن‌ها که در 2014 ماندگارتر در پهنه‌ی نگاهم خالکوبی شدند.

1- The Grand Budapest Hotel (2014), Wes Anderson

2- You Ain't Seen Nothin' Yet (2012), Alain Resnais

3- The Wind Rises (2013), Hayao Miyazaki

4- Jodorowsky's Dune (2013), Frank Pavich

5- Viola (2012), Matías Piñeiro

6- Gabrielle (2013), Margo Fruitier, Louise Archambault, Paul Cartron

7- Sister (2012), Ursula Meier

8- Leviathan (2012), Verena Paravel, Lucien Castaing-Taylor

9- Black Coal,Thin Ice (2014), Yi'nan Diao

10- Jauja (2014), Lisandro Alonso

ضمن اعلام غُرغُر به برادران ارزشی: لینکلتر، داردن، جیلان، کراننبرگ، فینچر و ....

و ضمن اعلام انتظار برای عزیزان هنوز ندیده‌ی بسیار: مایک لی، الکس راس پلی و .....




آن که کنج تنهایی ما را به خیالی خوش کرد : نظرات
برچسب ها: بهترین های 2014 ،


نولانیسم

،

نولان می‌بینم. Interstellar 2014. می‌خواهم به‌شیوه‌ی دَرهم، و مغلطه‌گر خود او از یک‌جای بی‌ربط شروع کنم. ویتگنشتاین آن سخنرانی تاریخی در باب فلسفه‌ی اخلاق را با فروتنی خاص خود با یک‌درخواست از شنوندگان شروع می‌کند. که کمی صبر و حوصله داشته باشند، که چرا او خود می‌داند در سخنرانی‌های مبسوط فلسفی دو مشکل برای مخاطبان پیش می‌آید «همه‌ی حرف‌هایش را می‌فهمم، اما نمی‌فهمم قصد دارد به کجا برسد» یا «مقصدش را می‌بینم، اما نمی‌فهمم چطور می‌خواهد به‌آنجا برسد» در مواجهه با سینمای سفسطه‌گر نولان، هر دوی این سرگیجه‌ها را همزمان دارم. نولانِ پیمان‌کار که این‌بار بی‌حوصله‌تر از همیشه فیلم را با تُف و چسب جمع کرده و نگه داشته است. که زیرِ آن بمباران فرار به جلو و توهین به مخاطب، تنها هر چند لحظه می‌توان گفت: اِ!، واا!




آن که کنج تنهایی ما را به خیالی خوش کرد : نظرات
برچسب ها: ویتگنشتاین ، کریستوفر نولان ، فلسفه اخلاق ، Interstellar ،


The Skeleton Twins

،

فیلم آخر کریگ جانسون، یک ایراد بزرگ دارد. یک ایراد واگیر، یک سندروم. سندروم ساندنس. جشنواره‌ای که قرار بود، حاشیه باشد، بازیگوش باشد، خلاق باشد، غافلگیر کند، تبدیل شده به یک الگوریتم. هم در مضمون و هم فرم. فیلم به‌مثابه فرمول. خشک، تکراری، قابل‌پیش‌بینی. کارگردان به‌مثابه پیمانکار، یک تولیدی. یک مارک.




آن که کنج تنهایی ما را به خیالی خوش کرد : نظرات
برچسب ها: The Skeleton Twins ، ساندنس ، کریگ جانسون ،


The Tale of The Princess Kaguya

،

صرفاً امپرسیون رنگ نیست. فراتر، نوعی فوتوژنی مفهومی. استودیو گیبلی، از معدود اتفاق‌های سینمای ناطق است که قادر است جادوی سینمای صامت را تداعی کند. نمایش ساحت کیهانی انسان، ساحتی رازآمیز و بکر. سینمایی که سطح منقوشی از رویاهاست، پهنه‌ی خیال، خیال به ارتفاع ابدیّت. و شاید تنها در بی‌کرانگی نگاه و چشمان پرنسس‌های استودیو گیبلی باشد که بتوان جلوه‌ای از آن عمق نگاه گم‌شده‌ی لیلیان‌ گیش‌ها و آستا نیلسن‌ها را یافت.




آن که کنج تنهایی ما را به خیالی خوش کرد : نظرات
برچسب ها: داستان شاهزاده کاگویا ، جیبلی ، گیبلی ،




تعداد کل صفحات : 202 ... 5 6 7 8 9 10 11 ...