تلخ باشید، لطفاً

،


سلین در «پیش از نیمه شب» راجع به زندگی زناشویی و مردها رو به آنا می‌گوید: باشه، بذار همین الان بگم، آنا که چطور یه مرد رو حفظ کنی، باید بذاری توی همه بازی‌های احمقانه‌ای که خوششون میاد برنده شن. اولین شبی که با جسی آشنا شدم، داشتیم پینبال بازی میکردیم و البته من داشتم میبُردم، و در دقایق آخر، گذاشتم که توپ از وسط رد بشه. باعث میشه اعتماد به نفسشون بره بالا، اگه نمیذاشتم برنده بشه احتمالاً هیچ وقت سکس نمی‌کردیم.

اروین گافمن در «نمود خود در زندگی روزمره» می‌نویسد: «دختران دانشجوی آمریکایی در مواجهه با پسران قابل اعتناء، هوش، مهارت و اراده‌ی خود را کم‌تر از حد واقعی نشان می‌دادند- و بدون شک امروز هم می‌دهند- و علی‌رغم شهرت جهانی به سبک‌مغزی از یک انضباط روانی عمیق خبر می‌دهند. گفته می‌شود این مجریان اجازه می‌دهند پسرها چیزهای کسل‌کننده‌ای را برایشان تعریف کنند که قبلاً شنیده‌اند. استعداد خود در ریاضیات را از چشم‌ همراهان ضعیف‌تر خود پنهان می‌کنند و در بازی پین‌پونگ درست قبل از پایان شکست می‌خورند.»

در ایران، وضعیت به شکل حقارت‌باری مسخره‌تر است، چون عملاً تنها یک وضعیت وجود دارد (در تمام رابطه‌های دونفره)، چیزی فراتر از صرف تیپ شدن، که حتی بامزگی و بانمک‌ بودن را نیز جنده می‌کند. تکیه‌کلام و شیرین‌زبانی ساده‌ترین و دلچسب‌ترین نوع آشنایی‌زدایی در زبان هستند. قرار است یک کلمه، یک جمله، آدم را غافل‌گیر کند، دهن‌کجی باشد به همیشه، به تکرار. اینجا ولی از دهان همه، هّمّهّ، یک سری واژه‌ی مستعمل، جمله‌ی فسیل‌شده را می‌شنوی که قرار است امضای بامزگی‌شان باشد. این‌ها که فکر می‌کنند اونی هستند که حرف می‌زنند و بقیه می‌خندند. این‌ها که گرم، گّرّمّ هستند.

نقاشی: Fausto Zonaro, After The Game




آن که کنج تنهایی ما را به خیالی خوش کرد : نظرات
برچسب ها: اروین گافمن ، نمود خود در زندگی روزمره ، Before Midnight ، پیش از نیمه شب ،


یک گربه یک مرد یک مرگ

،


آلن بدیو در پاسخ به این سؤال که چرا شخصیت «احمد» در سری نمایشنامه‌های چهارگانه‌اش شخصیتی الجزایری است می‌گوید: «اگر آلمانی بودم، احمد احتمالاً ترک می‌شد؛ اگر بلژیکی بودم، مراکشی؛ اگر یونانی بودم، آلبانیایی، اگر شهروند ایالات متحده بودم، مکزیکی؛ و اگر ایتالیایی بودم، شاید کافی بود او سیسیلی باشد یا مثلاً زاده‌ی ناپل.» این موجود مرزی، بیگانه و در عین حال بومی، کهن و در عین حال معاصر، بهانه و شروع خیلی داستان‌ها و بودن‌ها بوده است. (شاهنامه را ورق بزنید، سهراب، سیاوش عملاً زایش و تولدشان در مرز و حاشیه است). 

اگر برای یکی دو دهه، الجزایر و فرانسه شمایل نَشتی، تعامل و بازتولید مرکز و حاشیه در در وادی سیاست بودند. امروز قصه‌ی پناهنده‌های ترک در آلمان عملاً در حال تبدیل شدن به یک زیر-ژانر است. ترکیه با توجه به تمام شرایط درآستانگی‌ای که دارد برای آلمان هم شرق هست و هم نیست. آن شرق دورِ اروتیکِ شب‌های عربی نیست، آن شرق اسطوره‌ی عصر زرین از جنس هند نیست. ولی شرق هست، ترکیه شرق است، پناهنده‌ی ترک هم شرقی است. پناهنده‌ی ترک دیونیزوس‌ترین شهروندهاست برای هامبورگ، برلین، مونیخ این آپولونی‌ترین شهرها. قصه‌‌ای به بلندای دوپارگی بین میتوس و لوگوس. این خود، کشمکش، خود، درام است.



آن که کنج تنهایی ما را به خیالی خوش کرد : نظرات
برچسب ها: فاتح آکین ، آلن بدیو ، Head On ،


کسی شاید باشه شاید

،



رودی: چیکار میکنی؟

تری: اه، چند تا از انشاهات رو میخونم.

رودی: چرا سیگار میکشی؟

تری: اه، چون بده. هیچ وقت این کارو نکن.

این‌که آن بغل آخر سامانتا و تری، بدجور بزرگ است، بدجور یلداست. و مهم‌تر اینکه لورا لینی در سطحی به شکل «کیت بلانچت»واری محشر است که مدام (حتی در یک لانگ‌شات از پشت سر) این باور را تداعی می‌کند که نوع زن فرشته است.




آن که کنج تنهایی ما را به خیالی خوش کرد : نظرات
برچسب ها: لورا لینی ، میتونی روی من حساب کنی ، you can count on me ، Laura Linney ،


The Family

،

1- اول این‌که میشل فایفر، میشل فایفر شمایل کم‌نظیر زنانگی‌است که زیبایی‌اش دهن‌کجی به گذر زمان است (کاترین دونوو ابررب‌النوع این جنس الهگان است) هر کدام از آن چروک‌ها و خط‌های چشم و لب و گردن فایفر سرخط ونوس‌وار زیبایی و جذابیتی هستند برای مانکن-باربی‌های بی‌روحی همچون چارلیز ترون و اسکارلت یوهانسون.

2- دوم این‌که میشل فایفر، آن جمله‌ی معروف که آدری هپبورن پرنسسی بود برای کهنه شوالیه‌هایی مثل کری گرانت و گری کوپر و ... برای فایفر اینگونه می‌توان ترجمه کرد فایفر با همان تک‌نقش صورت زخمی، با همان شخصیت تکرارنشدنی الویرا ، معیار و ترازی شد از هم‌نشینی و کولاژ غریب زن یاور-یاغی برای ضدقهرمان‌های پسادهه هفتادی (فی داناوی ابررب‌النوع این جنس الهگان است.)

3- سوم اینکه همچنان میشل فایفر.

4- یک سهراب و آیدا هنوز ننوشته شده است که آیدا راجع به فحش‌هایی که اختراع کرده برای سهراب می‌گوید. مثلاً اخجه: اخته+جنده، مفکوک: یعنی کسی که به فاک رفته. کُسمک: یعنی دختری که خیلی تابلو آمار می‌دهد (بازی با کلمه‌ی چشمک)

5- ساده است، مثلاً از طرف می‌پرسی که تیم فوتبال محبوبت چیه؟ اگه مِن‌مِن کرد و یا پرسید ایرانی یا خارجی، ملی یا باشگاهی، بدون که از فوتبال که هیچی، از هیچی کلاً هیچی نمی‌فهمه. من جواب بخش عظیمی از بهترین و مورد علاقه‌های سینماییم میشه: دنیرو.

6- کلاً هر وقت یه جا نقد فیلم، تئاتر و حتی رمانی دیدید که قبلش طرف اول نوشته: احتمالاً بخشی از داستان در این متن لو خواهد رفت. بدونید سینما و فیلم که هیچی، کلاً همون هیچی از هیچی و این‌ها.

7- لینک دانلود: Nina Simone- You've Got to Learn




آن که کنج تنهایی ما را به خیالی خوش کرد : نظرات
برچسب ها: The Family ، میشل فایفر ، روبرت دنیرو ، لوک بسون ،




تعداد کل صفحات : 203 ... 33 34 35 36 37 38 39 ...